Włodzimierz Dąbrowski

Podpułkownik piechoty Wojska Polskiego
09.06.1896 30.11.-0001 Jędrzejów

Biografia

Włodzimierz Dąbrowski urodził się 9 czerwca 1896 roku w Jędrzejowie jako syn Stanisława i Marii z Pawłowskich. Ukończył sześć lub siedem klas szkoły średniej, a już w 1914 roku, mając 18 lat, wstąpił do Legionów Polskich, rozpoczynając swoją długą i pełną poświęceń służbę dla ojczyzny.

W czasie I wojny światowej walczył w 1 pułku piechoty, a następnie w Oddziale Lotnym Wojsk Polskich. Od 1915 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie pełnił funkcję komendanta obwodu w Okręgu Radom-Kielce. Po odzyskaniu niepodległości brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, dwukrotnie odnosząc rany w walkach.

Po wojnie kontynuował karierę wojskową, awansując do stopnia majora, a później podpułkownika. W latach 30. zaangażował się w działalność wywiadowczą, kierując placówką w Paryżu, a następnie pracując w strukturach Oddziału II Sztabu Głównego. W czasie II wojny światowej ewakuował się do Rumunii, a później służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1962 roku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari
Krzyż Niepodległości z Mieczami
Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
Medal Wojska
Srebrny Krzyż Zasługi

Ciekawostki

W ewidencji wojskowej figurował jako 'Włodzimierz II Dąbrowski' dla odróżnienia od innego oficera o tym samym imieniu i nazwisku.
Podczas walk na Górnym Śląsku w 1921 roku dowodził grupą dywersyjną, która zniszczyła most na rzece Białej, a następnie trafił do niewoli niemieckiej.
W latach 30. kierował placówką wywiadowczą w Paryżu, działającą pod kryptonimami 'Martin' i 'Milton'.

Udostępnij